Betekenis van coëfficiënt

Wat is coëfficiënt:

Coëfficiënt is synoniem met figuur, factor of proportie. Etymologisch is het samengesteld uit het Latijnse voorvoegsel klaarkomen, wat 'met' betekent, en efficiëntie, die is afgeleid van het werkwoord van efficiëntie, en vertaalt 'doen', 'werken'. Daarom werkt het in bepaalde contexten als een bijvoeglijk naamwoord dat verwijst naar iets dat, samen met iets anders, bijdraagt ​​aan het produceren van een bepaald effect.

In de wiskunde is de coëfficiënt bijvoorbeeld een vermenigvuldigingsfactor, dat wil zeggen het constante getal dat links van een variabele of onbekend is en dit vermenigvuldigt. Bijvoorbeeld 3X = X + X + X, waarbij 3 de coëfficiënt is van de variabele X.

In de natuurkunde is de coëfficiënt een numerieke waarde die de mate of intensiteit van een bepaalde eigenschap of eigenschap aangeeft, of het nu gaat om een ​​lichaam of een fenomeen.

Binnen de psychologie kan IQ ook verwijzen naar een meting van iemands redeneervermogen om zijn intellectuele niveau te berekenen (zie IQ hier).

Variatiecoëfficiënt

In de statistiek is de variatiecoëfficiënt een meting die wordt gebruikt om de relatie tussen de standaarddeviatie van een monster en het rekenkundig gemiddelde te analyseren, allemaal om de relatieve spreiding te vinden. In die zin is de variatiecoëfficiënt een manier om de variabiliteit van de gegevens uit te drukken, waarbij de invloed van de volgorde van de dimensies in de variabele buiten beschouwing wordt gelaten, maar rekening wordt gehouden met de verhouding tussen de gemiddelden en de standaarddeviatie.

Correlatiecoëfficiënt

De Pearson-correlatiecoëfficiënt (genoemd naar Karl Pearson, die deze formuleerde) is een maatstaf die in de statistiek wordt gebruikt om de mate van lineaire relatie tussen twee willekeurige variabelen te berekenen, daarom staat deze ook bekend als de lineaire correlatiecoëfficiënt.

Wrijvingscoëfficiënt

In de natuurkunde geeft de wrijvingscoëfficiënt, ook wel wrijvingscoëfficiënt genoemd, de weerstand aan tegen glijden die wordt geboden door de oppervlakken van twee lichamen die in contact zijn. In die zin zijn er twee soorten wrijvingscoëfficiënten: statisch, dat wil zeggen, die van twee oppervlakken in rust, waar geen beweging wordt geregistreerd, en dynamisch, dat wil zeggen wanneer beide oppervlakken in relatieve beweging zijn, de een ten opzichte van de ander. Over het algemeen wordt de wrijvingscoëfficiënt uitgedrukt met de Griekse letter μ.

Uitgestrektheid

De uitzettingscoëfficiënt wordt in de natuurkunde het quotiënt genoemd dat wordt verkregen uit de meting van de relatieve verandering in lengte of volume die een lichaam ervaart, of het zich nu in een vaste, vloeibare of gasvormige toestand bevindt, wanneer het wordt onderworpen aan een verandering in temperatuur . , die oplopend of aflopend kan zijn. In die zin zal de temperatuurstijging evenredig zijn met de uitzetting, lineair, oppervlakkig of volumetrisch.

Coëfficiënt van lineaire uitzetting

De lineaire uitzettingscoëfficiënt meet de variaties in de afmeting van vaste lichamen (of het nu de breedte, lengte of hoogte van het lichaam is, nooit meer dan één) wanneer ze worden blootgesteld aan temperatuurveranderingen.

Oppervlakte-uitzettingscoëfficiënt

De oppervlakte-uitzettingscoëfficiënt wordt ook gevonden op vaste oppervlakken, die uitzetten of krimpen volgens de variatie in temperatuur, en wordt in twee dimensies geregistreerd. In die zin varieert dit type uitzettingscoëfficiënt het totale oppervlak, omdat het in twee dimensies voorkomt.

Volumetrische uitzettingscoëfficiënt

De volumetrische uitzettingscoëfficiënt wordt gebruikt om de volumevariaties (dat wil zeggen in drie dimensies) te berekenen die optreden op vaste, gasvormige of vloeibare oppervlakken, wanneer veranderingen in temperatuur ervoor zorgen dat het lichaam samentrekt of uitzet.

Tags:  Uitdrukkingen-Populair Wetenschap Uitdrukkingen-In-Engels